go home/news-consumption at home and public space influencing our thoughts


Boedapest, Királyi Pál utca

22/08/2020


We are walking in the city and Weronika is happy with the park we walk through and the silence in this part. I cannot recall if it`s the fifth or the seventh district.

We find back the coffee-place where we were one year before, in April 2019.

Then we were looking at the place before us and commenting on the fact another Starbucks was rising and claiming public space. Now the terrace where we were was full and the starbucks terrace was empty.

In the morning we drank coffee at home and were discussing the influence news has on us. We both consumed almost two articles before coming out of bed. Our phone has access to our attention even before we go to the toilet.


I attach some of the articles that influenced my way of thinking and shaped my conversations with people during the last days.



ANALYSE (source: https://www.mo.be/analyse/de-zorgwekkende-gevolgen-van-smeltende-permafrostutm_content=buffer626c1&utm_medium=social&utm_source=facebook.com&utm_campaign=buffer&fbclid=IwAR26mPcUA_sYF2beATC1LZ9R4fIdkD_t8_9bg59ljaAZWRtgQx0XQUoJRFM)


'Siberië voelt als een uithoek van de wereld, het lijkt alsof wat daar gebeurt ver weg is. Maar dat is het dus niet.' De zorgwekkende gevolgen van smeltende permafrost

  • DELEN

  • TWEETEN

  • LINKEDIN


PAUL Q DE VRIES . 21 AUGUSTUS 2020 Een door smeltende permafrost ingezakt huis in Siberië. Adam Jones/FlickrZelfs als we de klimaatdoelstellingen van Parijs halen, zal een groot deel van de permafrost in Siberië ontdooien. Dit heeft grote gevolgen: van verdere opwarming van de aarde en bodemverzakkingen tot ingevroren virussen die tot leven komen. ‘In lichamen in het Siberische ijs liggen mogelijk de pestbacterie en het pokkenvirus op ons te wachten.’ Het rommelt in de toendra. Deze zomer verschenen alarmerende berichten over een hittegolf in Siberië. Temperaturen lagen 10 graden hoger dan gemiddeld en op sommige plekken, waar de normale temperatuur voor de tijd van het jaar rond het vriespunt lag, werd het 30 graden. De extreme warmte speelt mogelijk een rol bij de enorme bosbranden in het gebied, evenals bij de olieramp bij Norilsk waarbij inmiddels zo’n twintigduizend ton dieselolie in een meer, rivier en in de bodem terechtkwam. Door het ontdooien van de permafrost zou de bodem zijn verzakt, waardoor een olietank beschadigd raakte, met het lek als gevolg. Hele bossen in Siberië komen schots en scheef te staan: ‘dronken bomen’ Maar ook zonder de hittegolf was de permafrost rond de poolcirkel al lange tijd aan het ontdooien. Het noordpoolgebied warmt sneller op dan andere gebieden op aarde. Een van de meest zichtbare gevolgen van de smeltende permafrost is het verzakken van de bodem. Hele bossen in Siberië komen schots en scheef te staan in de wijkende grond, een verschijnsel dat ‘dronken bomen’  is gaan heten. Kliffen kalven af, rivieroevers storten in. Huizen gaan scheuren vertonen, deuren gaan niet meer open en ook wegen, spoorlijnen, olie- en gasleidingen zakken mee. Ingewikkelde wisselwerking Naast de direct zichtbare gevolgen zijn er ook meer geleidelijke effecten van dooiende permafrost op mens, dier en plant. Ecoloog Rúna Magnússon, promovendus aan Wageningen University & Research, doet onderzoek naar de processen rond de dooi van permafrost, met name met betrekking tot de vegetatie. Daarvoor reist ze af naar het Chokurdakh Scientific Tundra Station, een klein en primitief onderzoeksstation in Jakoetië, een deelrepubliek van Siberië zo groot als India. Ze benadrukt hoe veel er nog onbekend is rondom de factoren en ecologische gevolgen van smeltende permafrost. ‘Om een voorbeeld te geven: op veel plekken maakt smeltende permafrost het land drassiger. Maar in gebieden waar een snelle afwatering is, kan het land juist verdrogen. Een tegengesteld effect dus. Het hangt allemaal af van de specifieke omstandigheden’, zegt Magnússon als ik haar telefonisch spreek. ‘Het is hoe dan ook verontrustende informatie, nu het erop lijkt dat de zomers in Siberië door klimaatverandering steeds natter zullen worden’ Permafrost is grond die nooit helemaal ontdooit. Een deel smelt in de zomer, om in de winter weer te bevriezen. Door de opwarming van de aarde ontdooit de permafrost ’s zomers sneller dan voorheen en dringt de dooi steeds dieper in de grond door. Dat brengt allerlei processen op gang, die elkaar ook weer beïnvloeden. De hoeveelheid zee-ijs in het arctisch gebied heeft bijvoorbeeld invloed op de snelheid waarmee de permafrost ontdooit, doordat ijs zonlicht terugkaatst. Hoe minder ijs, hoe warmer het wordt. Ook de hoeveelheid sneeuw speelt een rol: een dikke laag sneeuw werkt als een isolerende deken, waardoor de bodem de zomerse warmte langer vasthoudt en in de winter niet zo snel weer bevriest. Nieuw landschap En derde factor is de hoeveelheid neerslag. Magnússon besproeit stukken toendra met sprinklers om de effecten op het dooiproces te onderzoeken. ‘Die blijken aanzienlijk. Aan de ene kant heeft een bodem waar veel water in zit meer capaciteit om warmte op te slaan. Daardoor duurt het langer tot zo’n natte bodem opwarmt. Denk maar aan een volle pan water die je op het vuur zet: die kookt minder snel dan een halve pan water. Maar een ander effect is dat natte grond warmte uit de lucht beter de bodem in geleidt. Uiteindelijk zien we dat regen de dooi versnelt.’ Blijf op de hoogte Schrijf je in op onze nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het mondiale nieuws  eMO*: 2 keer per week het beste MO* Daily: Dagelijkse toppers Ik ga akkoord met het privacybeleid * Anti-spam code: Een opmerkelijke uitkomst van haar onderzoek is dat de bodem zelfs een jaar na het besproeien nog sneller ontdooit dan normaal. ‘We onderzoeken nog wat hiervoor de verklaring kan zijn. Mogelijk blijft er vocht achter dat in de winter bevriest maar in de zomer weer ontdooit, en dan weer de geleidbaarheid van warmte verhoogt. Het is hoe dan ook verontrustende informatie, nu het erop lijkt dat de zomers in Siberië door klimaatverandering steeds natter zullen worden.’ In lichamen in het Siberische ijs liggen mogelijk de pestbacterie en het pokkenvirus op ons te wachten. De opwarming van het gebied heeft gevolgen voor de flora en fauna. Waar ooit bevroren grond met de typische lage toendravegetatie was, ontstaat nu struikvegetatie of bos. ‘De boomgrens schuift op naar het noorden. Op andere plekken wordt het land door het smeltwater zo drassig dat je juist weer moerasvegetatie krijgt. Zo ontstaat een heel ander landschap. Dat heeft allerlei nog grotendeels onbekende effecten op bijvoorbeeld de migratie van vissen in rivieren, het leefgebied van rendieren en de broedgebieden voor vogels.’ Daarbij geldt dat de ene soort zal profiteren van gevolgen die voor een andere soort ongunstig zijn. Bevroren microben Een gevolg van smeltende permafrost dat zo uit een sciencefictionfilm lijkt te komen, is het ontwaken van microben die in bevroren toestand een sluimerend bestaan leidden. In een massagraf in de toendra van Alaska zijn lichamen gevonden met sporen van het griepvirus van de pandemie van 1918. In lichamen in het Siberische ijs liggen mogelijk de pestbacterie en het pokkenvirus op ons te wachten. Het is niet duidelijk of die microben het dooiproces overleven. In 2016 overleed een jongen in Siberië die geïnfecteerd was geraakt met antrax (miltvuur), dankzij een bacterie uit een 75 jaar oud rendierkarkas dat tijdens een hittegolf ontdooide. In het laboratorium zijn wetenschappers er al in geslaagd om een acht miljoen jaar oude microbe en een worm die 42.000 jaar ingevroren zat in de permafrost tot leven te wekken. Nog meer koolstof in de atmosfeer Misschien wel het meest drastische effect van de smeltende permafrost is dat het proces de hoeveelheid broeikasgas in de atmosfeer kan vermeerderen, waardoor de opwarming van de aarde toeneemt. ‘Permafrost zit vol met plantenresten’, legt Rúna Magnússon uit. ‘Als die ontdooien, ontstaat er bijvoorbeeld meer bacteriële activiteit, waardoor ze gaan rotten. Daarbij komt koolstofdioxide vrij en in nat gebied methaan, oftewel moerasgas. Beide zijn broeikasgassen, methaan draagt per eenheid gas zelfs dertig keer meer bij aan opwarming van de aarde dan koolstofdioxide.’ ‘In de permafrost zit nu twee keer zoveel koolstof als in de atmosfeer’ Een deel van die koolstof komt niet in de atmosfeer terecht, omdat de struikvegetatie zich uitbreidt en dus koolstof opslaat. ‘Zulke vergroening zien we inderdaad op veel plekken wel optreden. Maar in de poelen die door het smeltwater ontstaan, verdrinkt veel vegetatie ook weer. Het nettoresultaat lijkt toch echt te zijn dat ontdooiende permafrost meer koolstof aan de atmosfeer toevoegt.’ MEEST GELEZEN

Dat is een onheilspellend perspectief: ‘In de permafrost zit nu twee keer zoveel koolstof als in de atmosfeer. Volgens schattingen zou, zelfs als we de klimaatdoelstellingen van Parijs halen, bijna een kwart van de bovenste 3 tot 4 meter van de permafrost nog steeds ontdooien.’ Anischtkaart Verhalen over klimaatverandering zijn zelden opwekkend. De ruige natuur van Oost-Siberië waarin ze haar veldwerk doet, helpt Magnússon de moed erin te houden. ‘Het is geen natuur die je op een ansichtkaart zet, maar het is er prachtig. Heel vlak en uitgestrekt, met vegetatie die niet hoger komt dan je knie, veel bloemen en korstmossen. Er leven muskusossen, beren, heel veel vogels en nog meer muggen.’ Daarnaast probeert ze het verhaal van de smeltende permafrost zo veel mogelijk uit te dragen. ‘Siberië voelt als een uithoek van de wereld, het lijkt alsof wat daar gebeurt ver weg is. Maar dat is het dus niet.’ Paul Q de Vries is natuur- en wetenschapsjournalist. Hij schrijft veel over dieren; dieren in het wild, dicht bij huis, of in ons denken en onze verbeelding. Dit artikel verscheen op 3 augustus op de website van OneWorld.

COLUMN

(source: https://www.mo.be/column/stop-de-treinenutm_content=bufferd79e2&utm_medium=social&utm_source=facebook.com&utm_campaign=buffer&fbclid=IwAR28qRKkPX5ata3pm9zP_GxAzjw1qHC8dpsk--1ZUYrNr6mLnvypMNFY4v8)

Het is beter sporen te bouwen naar de toekomst dan treinen tegen te houden Het is warm, het is weekend, ZE KOMEN! Stop de treinen

  • DELEN

  • TWEETEN

  • LINKEDIN

JAN MERTENS . 17 AUGUSTUS 2020 Wat er zich afspeelde aan de Belgische kust in volle hittegolf, is slechts een symptoom van een dieperliggend probleem, stelt Jan Mertens. Maar we willen alleen maar naar die symptomen kijken. Wat er werkelijk achter schuilt willen we niet weten. ‘Maar we zullen moeten leren het strand dat ons nog rest rechtvaardig te verdelen.’ Het had iets van een absurd theater, de discussie over de treinen die naar de zee gaan. En dat in tijden dat veel theaters zelfs niet eens een absurd theaterstuk mogen opvoeren. Stel je voor dat mensen na de voorstelling aan elkaar zouden willen vragen wat ze ervan vonden. Terwijl de mensen die rijk genoeg zijn om een eigen huis met tuin te hebben het kostbare water oppompen om hun zwembad te vullen, voelen anderen zich benauwd door de drukkende hitte in hun kleine appartement. Hun ‘leuke tips’ om de kinderen te amuseren zijn al eeuwen uitgeput, en ze willen – bijna instinctief – naar een plek waar het koel en nat is. In je eigen tuin heb je geprivatiseerde pret en koelte. In het huis aan die tuin staat mogelijk de airco volop aan, waardoor het voor de anderen nog warmer wordt. Veel mensen willen dus naar de zee. Op het strand was het al krap. Er moet gereserveerd worden. En de mensen met een tweede verblijf krijgen sowieso voorrang (terwijl mogelijk de tuin van hun eerste verblijf rustig ongebruikt blijft). Als het water stijgt, wordt het strand nog krapper en beginnen de comfortzones van al die individuen met elkaar te wringen. Mensen met een tweede verblijf krijgen sowieso voorrang (terwijl mogelijk de tuin van hun eerste verblijf rustig ongebruikt blijft). De weerman legt in het journaal uit dat we letterlijk de warmste week ooit hebben beleefd in ons land. Hij zegt er met zoveel woorden bij dat dit door de klimaatverandering stilaan het nieuwe normaal gaat worden. Blijf op de hoogte Schrijf je in op onze nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het mondiale nieuws  eMO*: 2 keer per week het beste MO* Daily: Dagelijkse toppers Ik ga akkoord met het privacybeleid * Anti-spam code: Hittestress doodt De hitte zet het samenleven onder druk. Hittestress doodt. In hetzelfde journaal krijgen we te horen dat enkele dagen met hoge sterftecijfers bij kwetsbare personen mogelijk te maken hebben met een combinatie van het virus en de hitte. Nieuwe studies versterken ondertussen de veronderstelling dat luchtvervuiling de impact van het virus versterkt. De hitte vergroot de ongelijkheid. Heel wat mensen die thuis konden blijven in hun eigen huis en van daaruit konden werken, hebben al bij al de voorbije maanden redelijk goed overleefd. Wie op straat leeft, of met een heel gezin in een klein kamertje, had die luxe niet. En met de warme dagen werden dezelfde tegenstellingen versterkt. Je zou kunnen proberen een beetje dieper te kijken naar de fundamentele oorzaken van waarom de dingen beginnen te schuren. Of je kunt enkel naar de symptomen kijken. En dat laatste gebeurde vooral. Het is warm, het is weekend, ZE KOMEN! LEES

OOKOlivier De Schutter: ‘Armoede verminderen én de economie vergroenen kan alleen door ongelijkheid te bestrijden’ Ze komen. Er doemt ergens zo’n bijna mythisch beeld op van een stroom van wezens die ‘anders’ zijn en ons comfort – “wij hebben toch betaald voor de rust en het groen en het verre uitzicht” – komen verstoren. Zoals men zich in een aantal dorpen van ‘de parking’ verzet tegen een tram die zomaar een soort glijbaan van binnenkomende ongewenstheid zou kunnen veroorzaken. Ze komen. Meer zelfs: ze komen met de trein. Er ontstaat een roep naar ‘daadkrachtige’ politici. Oplossing: stop de treinen. Lokale politici die de ene week zichzelf trots op de borst kloppen en vragen dat ze aan ‘lokaal maatwerk’ kunnen doen, moeten de week daarna vaststellen dat het gedoe blijkbaar geen rekening houdt met hun illusie van lokale identiteit en veronderstelde autonomie. Een ander tegengeluid Om te voorkomen dat ze (= de mensen die we niet willen) komen, moeten ze (= andere politici, elders) er maar voor zorgen dat de stroom stopt. Het is op zich wel een beetje bitter dat dezelfde politici die enkele maanden geleden boos waren op de spoorwegmaatschappij omdat die niet alle treinen liet rijden, waardoor op sommige treinen mensen te dicht bij elkaar zouden zitten, nu bewust oproepen om minder treinen te laten rijden. Met als doel dat mensen te dicht bij elkaar zullen zitten, waarna ze hopelijk thuis zullen blijven. Men zal nu ook in de trein de schaarste streng gaan verdelen. Mensen met een tweede verblijf zullen waarschijnlijk zeker wel mee mogen, al zullen die zich mogelijk niet verlagen tot het nemen van de trein… Ik had minstens één van de kustburgemeesters willen horen oproepen om voorrang te geven aan mensen die thuis weinig ruimte hebben. Natuurlijk is het een heel ingewikkelde situatie voor onder meer de kustburgemeesters, dat begrijpt iedereen wel. Maar misschien had ik graag van minstens één van hen een oproep willen horen om voorrang te geven aan mensen die thuis weinig ruimte hebben, die thuis geen eigen zwembad hebben, die niet genoeg geld hebben om een mobilhome (als derde verblijf) te kopen of huren. Het zou niets uithalen, maar het zou minstens even een ander geluid hebben gegeven. Dat mensen verontwaardigd zijn over brutale overlast, is normaal. Maar om een of andere reden lijkt overlast door gekleurde medemensen in de ene meer volkse kustgemeente meer aanleiding te zijn tot een dringend parlementair debat dan (ondertussen al een hele tijd voortdurende) overlast door witte iets meer geprivilegieerde mensen in een meer mondaine kustgemeente iets verder. Sommige burgemeesters zijn trouwens iets meer transparant dan andere. Ze zeggen dat de trein niet zozeer het probleem is, wel welke mensen er in de trein zitten. Waarvan akte. Ik heb overigens diezelfde burgemeesters nog nooit vragen horen stellen over wie er in de auto naar hun gemeente komt. Blijkbaar zijn dat dan allemaal gewenste ‘goede’ toeristen. Ze brengen mogelijk meer op voor de lokale horeca en brengen geen frigobox mee. Coronamoe of klimaatmoe In de krant lees ik dat er ‘coronamoeheid’ is bij de mensen. Ze zijn het beu, hebben er geen zin meer in, willen weer alles ‘gewoon’. Allemaal heel begrijpelijk en relevant, maar wat is de conclusie dan? Het ondertussen beroemde virus heeft een andere logica en trekt zich eigenlijk niets aan van de vraag of wij er wel of geen zin in hebben. Als geen zin hebben zich vertaalt in niet willen kijken naar enkele meer structurele oorzaken van waarom deze crisis zo ontwrichtend kan zijn — zoals de voortdurende aantasting van de biodiversiteit — zijn we uiteindelijk nog verder van huis, zullen nog meer mensen sterven en zal de ongelijkheid verder toenemen. Er is waarschijnlijk ook ‘klimaatmoeheid’ bij veel mensen. Zou best kunnen, is begrijpelijk, maar het verandert in wezen niets aan het probleem. De wereldwijde lockdown heeft maar een zeer beperkte ademruimte gecreëerd en ondertussen weten we dat de voorbije tien jaar de warmste ooit waren. Het ‘abnormale’ dreigt ‘gewoon’ te worden. Sommigen vinden dat ze recht hebben op hun verworven (ecologisch gulzige) levensstijl. De klimaatverandering is een rechtvaardigheidsprobleem: zij die het minst verantwoordelijk zijn voor het probleem, dragen er de grootste gevolgen van. Het veranderende klimaat zorgt er zo ongeveer letterlijk voor dat de wereld kleiner wordt, het strand smaller, met andere woorden. Sommigen hebben hun plek al ingenomen, vinden dat ze recht hebben op hun verworven (ecologisch gulzige) levensstijl en vinden het wel een beetje vervelend dat anderen ook op het strand willen liggen. Dat er elders mensen zijn die geen mogelijkheden hebben om zich te beschermen tegen de grotere hitte, willen we misschien – moe als we zijn – liever niet weten. Dat mensen hun verdwijnende eiland of verdorrende bakkende land moeten verlaten om elders te kunnen leven, willen we liever ook niet al te diep laten doordringen.

LEES OOK Andermans armoede als cynisch excuus voor eigen gebrekkig klimaatbeleid Sommigen roepen op tot daadkrachtige politici die ervoor moeten zorgen dat ‘de stroom’ stopt. Als we de rechtvaardigheidsdimensie van de klimaatcrisis framen als een migratieprobleem dat ervoor zorgt dat de rust op ons strand verstoord wordt, dan is het relatief gemakkelijk om te roepen dat die trein moet stoppen. Om hoop te vinden en te kunnen geven, moet je minstens bereid zijn de ernst van de situatie onder ogen te zien. Het is moeilijker waarschijnlijk om je eigen privileges in vraag te stellen. Het is moeilijk waarschijnlijk om dat gevoel van moe zijn door je heen te laten stromen en te kijken naar dieperliggende oorzaken van de gigantische maatschappelijke ontwrichting die op ons afkomt door de klimaatcrisis. Om hoop te vinden en te kunnen geven, moet je minstens bereid zijn de ernst van de situatie onder ogen te zien. Dit gaat niet vanzelf weer weg met een beetje javel, integendeel. Ondertussen lijkt de vraag of we een sterker klimaatbeleid nodig hebben voor sommige politici niet meer dan een tactische kwestie. Kunnen we door enkele cosmetische toegiften over klimaatbeleid die ene politieke familie ervan overtuigen om toch maar tot die nieuwe regering toe te treden? Een intrinsieke motivatie lijkt geheel te ontbreken, het gaat blijkbaar enkel over “de dada’s” van een welbepaalde politieke familie. Het verstoren van het “kaartenhuisje” zou “crimineel” zijn. De verlichte burgemeester van een stadje in het noorden van het land die die uitspraak deed, beseft misschien niet hoe cynisch hij daarmee bevestigt dat hij nog liever de trein wil laten stoppen dan het probleem aanpakken. Denken dat we ongestoord verder kunnen gaan met het stimuleren van een verspillende levensstijl en een ecologisch onhoudbare groei-economie dat is letterlijk je maatschappij bewust organiseren als een kaartenhuisje dat uitnodigt tot omvergeblazen worden. Door die selectieve blindheid versterk je trouwens het extreme weer, dus je zorgt er zelf voor dat er meer wind komt. De klimaatcrisis niet aanpakken zorgt overigens voor een zwaardere maatschappelijke kost dan het wel doen. En net nu we moeten beginnen aan het economisch herstel hopen sommigen dat het ‘gezeur’ over een groen herstelbeleid wel snel zal verstommen. Terwijl we net nu volop zouden moeten investeren in duurzame hernieuwbare energie, in energetische renovatie van woningen (zeker van mensen met een laag inkomen), in een circulaire economie die onze voetafdruk echt verkleint, in mobiliteit die zorgt voor minder luchtvervuiling, in meer gezond publiek groen. We zullen moeten leren het strand dat ons nog rest rechtvaardig te verdelen, mee door ervoor te zorgen dat het klimaat niet verder ontspoort en dat de zee niet verder sterft. Het is beter sporen te bouwen naar de toekomst dan treinen tegen te houden.





on Egytem tér


We comment on the fact that this coffees costs more than what the workers get payed sometimes, and the coffee is bad. we rather prefer to go to a well maintained local place, where they at least take time for a good black coffee, and they don`t call it `americano`.


The link to a book that analyses cultural phenomenons, please don`t order it on Amazon!:


https://books.google.hu/books/about/De_barbaren.html?id=ywYIBAAAQBAJ&source=kp_book_description&redir_esc=y


In De barbaren behandelt Alessandro Baricco een fenomeen dat ons allen aangaat: de geleidelijke teloorgang van ons cultuurbesef. Baricco schreef hierover een serie wijd uiteenlopende en veelgelezen artikelen. Zo schakelt hij moeiteloos over van de tanende interesse voor de wijncultuur naar de vercommercialisering van de ooit heilige voetbalsport. Is er in de moderne tijd nog wel plaats voor bezieling? Wel degelijk, stelt Baricco, we moeten alleen beseffen dat er niet zoiets is als beschaving aan de ene en barbarisme aan de andere kant. De huidige cultuur bevindt zich in een staat van mutatie; er is geen sprake van een botsing, maar van een overgang van een oude naar een nieuwe cultuur. In dit scherpzinnige, gedurfde boek houdt Baricco aan de hand van een rijk arsenaal aan voorbeelden een bevlogen en hoopvol pleidooi voor de toekomst van onze cultuur.




in Királyi Pál utca




5 views
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Vimeo Icon